وبگاه تاریخ مردم

دوشنبه, ۳۰ مهر , ۱۳۹۷
English
فارسی

خبر و گزارش

خانه » خبر و گزارش » خبر و گزارش

 

 

 

 

 

نشست ” تاریخ مردم در آثار محمود دولت آبادی”

این نشست به مناسبت نخستین سالگرد تاسیس مجله مردم نامه – نخستین مجله فارسی زبان در حوزه تاریخ مردم- و به عنوان دومین جلسه از سلسله نشست های ادبیات و تاریخ مردم در روز ۱۲ دی ماه ۱۳۹۶ در محل خانه اندیشمندان علوم انسانی با حضور محمود دولت آبادی، حسین پاینده و داریوش رحمانیان برگزار شد.

رحمانیان در مقدمه‌ای که درباره سلسله نشست‌های مردم‌نامه و از جمله سلسله نشست‌های « تاریخ نظریه‌ای/مفهومی و جامعه‌شناسی‌تاریخی ایران » به اشاره سخن گفت ضمن اعلام تعویق نشست کارنامه احمد اشرف ؛ او را پدر جامعه‌شناسی تاریخی ایران خواند.برگزاری نشست کارنامه اشرف احتمالا به اوایل سال آینده موکول خواهد شد.

متاسفانه بخش مهمی از تاریخ مردم ما – بویژه تاریخ معاصر ما – از جنس درد و زخم است. قلم دولت‌آبادی پاره‌ای از این زخم‌ها و دردها را به موثرترین شکل ممکن بازنمایی و بازگویی کرده است.

 

دولت‌آبادی در سراسر زندگی هنری خود با قلب و قلم خود در کنار این مردم و برای این مردم گریسته است. قلم او قلم گریان تاریخ مردم ماست.

داریوش رحمانیان

 

فایل صوتی نشست:    mp3 .تاریخ مردم در آثار دولت آبادی


 

تاریخ و تصویر

تأملاتی پیرامون پیوند فلسفه تاریخ و فلسفه عکاسی؛ داریوش رحمانیان, ۱۰ دی ۹۶

 

مردم‌نامه در ادامه سلسله نشست‌های ادبیات و تاریخ مردم نشست « تاریخ مردم در آثار محمود دولت‌آبادی » را با همکاری خانه‌اندیشمندان‌‌علوم‌انسانی و موسسه ‌نگارستان‌اندیشه برگزار می کند.

دولت‌آبادی در این نشست برای حاضران قصه‌خوانی خواهد کرد.

 

 

توضیحی کوتاه درباره سلسله نشست‌های مردم‌نامه و بویژه سلسله نشست‌های ادبیات و تاریخ مردم

 

در دو سه هفته اخیر – بویژه پس از برگزاری نشست مثنوی و تاریخ مردم و چاپ و انتشار گزارش‌ها و یا حتی بعضا  اصل سخنرانی در نشریات و سایت‌ها و کانال‌های دیگر –  پاره‌ای از دوستان – دور و نزدیک – پرسش‌هایی درباره پاره‌ای از برنامه‌های مردم‌نامه مطرح و پیشنهادهایی را با ما در میان نهادند.

برای روشنگری – عجالتا – بهتر دانستیم که یادداشت ذیل را در کانال درج کنیم تا شاید آماج‌ها و برنامه‌های مردم‌نامه بهتر نزد همراهان گرامی و بطور کلی همه اهل فکر و فرهنگ معرفی شود.

مردم‌نامه از اساس رویکردی میان‌رشته‌ای – به معنی وسیع کلمه : میان‌رشته‌ای،بین‌رشته‌ای،چند‌رشته‌ای،فرارشته‌ای، … – دارد. تاریخ مردم – به معنی دقیق کلمه – را نمی توان با روش‌ها و رویکردهای کهنه و سنتی و نخ‌نما شده نوشت. در فقر مزمن داده‌ها و شواهد و گزارش‌های مربوط به زندگی و احوال مردم در متون و منابع رسمی تاریخ‌نگاری سنتی؛ یکی از کارهایی که می توان و باید کرد رجوع به انواع متون و منابع دیگر – و بویژه متون و منابع ادبی – است.

سلسله نشست‌های « ادبیات و تاریخ مردم » با این هدف طراحی شده‌اند و اگر خدا بخواهد در هر فصل دست‌کم یک بار برگزار خواهند شد.

موضوع این سلسله نشست‌ها هم اشخاص ( شاعران و نویسندگان ) را در برخواهد گرفت و هم ژانرها و سبک‌ها و مکتب‌ها و پاره‌ای از متون خاص همچون جامع‌التمثیل‌، لطایف‌الطوایف، جوامع‌الحکایات، محبوب‌القوب، تذکره‌های شاعران و عارفان و متون داستانی نظم و نثر همچون شاهنامه فردوسی، خمسه نظامی، سمک عیار و حسین کرد شبستری، و یا متون ویژه‌ای چون شهرآشوب‌ها و…

نخستین نشست درباره مثنوی بود که با استقبال چشمگیر روبرو شد. دومین نشست که درباره آثار محمود دولت‌آبادی است انشاالله بزودی برگزار خواهد شد.

در این سلسله نشست‌ها یک در میان یکی از اشخاص،متون،سبک‌ها و ..‌. قدیم و جدید/معاصر را موضوع بحث و فحص قرار خواهیم داد. گزارش صوتی و تصویری در سایت و کانال و اینستاگرام عرضه خواهد شد و  اصل سخنرانی‌ها در خود مجله به چاپ خواهد رسید.

این را نیز بیفزاییم که این سلسله نشست‌ها منحصر و محدود به ادبیات فارسی نخواهد بود و بویژه به سخن سرایان و متون و منابع ادبی ایران‌زمین در همه حوزه‌های زبانی و فرهنگی – در حد توان و امکان – توجه خواهد شد: از ترکی و عربی گرفته تا کردی و لری و گیلکی و بلوچی و ارمنی و آشوری و…

مردم‌نامه نشریه‌ای است برای همه مردم/ملت ایران؛ از هر قوم و نژاد و زبان و کیش و آیین.

از همراهان فرهیخته و دانشور مردم‌نامه درخواست می کنیم که هرگونه پیشنهاد و رهنمود و یا انتقاد خود را از طریق جی‌میل مردم‌‌نامه به آگاهی ما برسانند.

شیوه مردم‌نامه این است که حتی تندترین و‌ گزنده‌ترین انتقادها و اعتراض‌ها بر خود را از سوی هر کس که باشد با امانت کامل و بدون هیچ‌گونه دخل و تصرف در کانال درج می کند.

با قلم و قدم و با پیشنهاد و انتقاد مردم‌نامه را یاری کنید.

 

 


 نشست مثنوی و تاریخ مردم که در هفتم آذرماه  ۱۳۹۶با سخنرانی محمد‌علی موحد،مهرداد قیومی و داریوش رحمانیان برگزار شد.

این نشست با استقبال بسیار چشمگیر روبرو شد. استادانی چون محمود دولت‌آبادی و مصطفی ملکیان و… نیز از کسانی بودند که در این نشست حضور یافتند. این نخستین نشست از سلسله نشست‌های ادبیات و تاریخ مردم بود که مردم‌نامه برگزار کرد و انشاالله در آینده – در هر فصل یک بار – برگزار خواهد شد.

بایسته است یادآوری کنیم که در اوایل دی ماه نیز – انشاالله – به مناسبت نخستین سالگشت انتشار مردم‌نامه نشستی با عنوان « آثار محمود دولت‌آبادی و تاریخ مردم » با حضور و سخنرانی خود ایشان و استادانی چون حسین پاینده، میلاد عظیمی و… برگزار خواهد شد.

فایل صوتی نشست مثنوی و تاریخ مردم را بشنوید

فایل صوتی:    mp3 مثنوی و مردم نامه

 

 

 


 

 

ششمین جشنواره تئاتر ثمر

افتتاحیه ششمین جشنواره مردمی_ دانشجویی تئاتر ثمر سه شنبه مورخ ۲۱ شهریور ۱۳۹۶ در پردیس نمایش شهرزاد با حضور اساتید ، هنرمندان و فرهیختگان آغاز به کار میکند. این جشنواره به مدت هشت روز میزبان بیش از ۳٫۰۰۰ مخاطب تئاتر خواهد بود
جشنواره تئاتر ثمر هرساله بازیگران جوان و با استعداد را به عرصه تئاتر و سینما معرفی کرده است.
شورای سیاست گزاری جشنواره برهمین اساس شعار امثال جشنواره تئاتر را باعنوان *سینما ثمر تئاتر * آغاز می کنند و طبق روال پنج دوره گذشته به صورت رایگان علاقه مندان شرف حضور می یابند برای دیدن نمایش ها میتوانند به صورت رایگان از سایت تیوال بلیط تهیه کنند
کارگردانان و هنرمندان نامی کشور بازی و نمایش های درخشان جوانان به ثمر نشسته ششمین جشنواره ثمر را رسد می کنند.
اعضای ششمین جشنواره تئاتر ثمر:

 

دبیر جشنواره : عباس صفایی مهر

کمیته داوران :
خسرو احمدی
ایوب آقاخوانی
اردلان شجاع کاوه
خیام وقار کاشانی
شراره رخام

مدیر اجرایی : متین علامه
مدیر تبلیغات و اطلاع رسانی : علیرضا کرابی
مسئول بخش رادیویی :
مدیر امور اداری : تینا حاج محمد رضا
مدیر بخش صحنه و اجرا :
گروه گرافیک :
میلاد طاهری شهمیرزادی
پیمان امینیان
شهریار همتی پاک
مسئول تدارکات :
مدیر حراست : علیرضا میرخلیلی
مدیر تشریفات : عرفان پورمشگی
مسئول هماهنگی ویژه : شادن گلزار
مسئول سمعی بصری :
مسئول فنی :
مدیر برنامه ریزی : آهورا خوشانمنش
مدیر روابط عمومی : وستا جعفر نیا

موسسه فرهنگی_هنری نگارستان اندیشه مینو، پردیس شهرزاد، مجله مردم نامه، جهاد دانشگاهی، تالار ناصرخسرو،تیاترباران، پردیس فناوری کیش، هاترا، سایت تیوال، گرافیک دیزاین از حامیان معنوی ششمین جشنواره تئاتر ثمر هستند
و حامی مادی جشنواره شرکت تولید لوازم آرایشی و بهداشتی ناندل NANDEL

 

کنداکتور ششمین جشنواره تئاتر ثمر

علاقه مندان می توانند فردا چهارشنبه مورخه
۹۶/۶/۱۵ ساعت ١٢ به سایت تیوال مراجعه کرده و بلیط های خود را رزرو کنند.


 

برنامه زاویه ساعت ۲۱ روز چهارشنبه ۲۵ مرداد ماه ۱۳۹۶ با حضور داریوش رحمانیان و داود مهدوی زادگان از شبکه ۴ سیما پخش شد. موضوع این قسمت برنامه به تناسب زمان، بحث درباره مفهوم آزادی در دوره مشروطه بود.

دکتر رحمانیان در ابتدای سخنان خود ضمن نقد صدا و سیما و پاره ای نهادهای دیگر در شیوه برخورد با تاریخ ایران به خصوص تاریخ معاصر آن از نارضایتی فرهیختگان و دانشگاهیان از این رسانه سخن گفت و با اشاره به ساخت برنامه هایی چون هویت، در زمانه ای که رسانه ها ابزاری برای فرهنگ سازی هستند ضمن ابراز تاسف و نگرانی از شیوه برخورد با تاریخ درازآهنگ ایران، آن را به مصداق آن دانست که کسی بر سر شاخ، بن می برید! او با اشاره به سخن معروف دکارت که “من اندیشم، پس هستم”، با به کار بردن ” من روایت می کنم، پس هستم” به لزوم و اهمیت این کار در حیات و سرنوشت یک ملت اشاره کرد.
به باور رحمانیان، تاریخ اندیشه و مفاهیم یکی از عقب مانده ترین شعب دانش تاریخ در ایران است که سبب شده پژوهش های دقیق، درست و روشمندی درباره مفاهیم اساسی ای چون آزادی، عدالت، ملت، دولت و … نداشته باشیم.
او ضمن تذکر این نکته که علاوه بر ضرورت بحث درباره تلقی مشروطه خواهان درباره آزادی، باید به تعریف آزادی در نزد مخالفان آنها هم پرداخت سابقه این صف آرایی را به حدود یکصد سال قبل از مشروطه از زمان عباس میرزا و اصلاحات او دانست که از همان اوقات دو طیف نوخواهان و سنت زدگان (کهنه اندیشان) در برابر هم ایستاده درک و دریافت متفاوتی از مفاهیم جدید را نشان دادند.

او با اشاره به کتاب “فهم نظریه های سیاسی” توماس اسپیرینگز علت اقبال نخبگان ایرانی به اندیشه سیاسی را بحرانی دانست که از زمان انقراض سلسله صفویه دامنگیر کشور شده ایران را از مرکز نظام و روابط بین الملل به حاشیه رانده بود.

رحمانیان در بخش دوم سخنان خود ضمن نقد سخنان مهدوی زادگان که مفهوم آزادی نزد منور الفکران را با عدالت یکسان دانسته گفته بود آنها مطلقا با نهاد سلطنت مخالفتی نداشتند و نسبت به ظلم و ستم به مردم بی اعتنا بودند، به تعاریف گسترده آزادی اشاره کرده بر این نکته تاکید کرد که نه تنها در ایران که در سراسر جهان هیچگاه نه درک تام و تمامی از همه آموزه های سیاسی در نزد همه افراد حاضر در انقلاب های بزرگ وجود داشته و نه تعریف یگانه ای از آن مورد قبول اکثر افراد بوده است.

به نظر رحمانیان عده انگشت شماری از ایرانیان از دهه ها قبل با مطالعه آثار متفکران غربی به معنای دقیق آزادی در شکل غربی آن آگاهی یافته بودند، اما همزمان خلط مفاهیم، تقلیل دادن مفهوم آزادی هم وجود داشت با این حال به دلیل رشد فزاینده گفتمان آزادیخواهی، برخی از علمای طرفدار نظام سلطنت مثل حاج ملا علی کنی با نگارش آثاری چون ” لایحه در کلمه قبیحه آزادی” و دادن نسبت هایی چون بابی، ازلی و یکسان دانستن آزادی با اباحه گری و مزدکی گری و … سعی در مقابله با آن داشتند.
در نهایت از نظر رحمانیان دو راهبرد درباره تجددخواهی، قانون خواهی و حقوق بشر از اوایل دوره ناصری به بعد شکل گرفت:
اول راهبرد آخوند زاده در مکتوبات کمال الدوله که اسلام را مخالف آزادی و حقوق بشر می دانست و فکر دستیابی به تجدد و توسعه سیاسی با حضور اسلام را محال می دانست و در جستجوی پروتستانتیزم بود و دوم راهبرد میرزا ملکم خان ناظم الدوله، میرزا یوسف خان مستشارالدوله، سید جمال، میرزا عبدالرحیم طالبوف تبریزی، مراغه ای و … که قائل به اسلامی کردن و تطبیق مفاهیم و آموزه های جدید غربی بودند. باوری که بر بنیاد این موضوع شکل گرفت که برای پیشرفت اصلاحات و تجددخواهی چاره ای جز به کارگیری نیروی علمای دینی و تطبیق میان اسلام و آموزه های غربی نداریم.

در پایان بحث رحمانیان این نکته را مطرح کرد که اگر می توانستیم نگاه پارادایمیک به تاریخ اندیشه داشته باشیم، می توان گفت که در پارادایم قدیم اندیشه سیاسی، محوریت با عدالت است و در پارادایم جدید با آزادی که البته به معنای کنار رفتن یا مطابق نبودن عدالت با آزادی نیست. او در همین زمینه از ابزاری شدن عدالت و آزادی سخن گفت که هریک را از شکل و صورت غایت راه به ابزار تبدیل کرده سرمنشا مفاسد و انحراف های فکری و اعتقادی در جامعه گردیده است.

 

🔴 مردم نامه شما را به دیدن فایل کامل تصویری این برنامه دعوت می کند🔴
👇👇👇👇👇

http://www.telewebion.com/episode/1668205

 



نشست گونه شناسی نظریه های جامعه شناسی تاریخی در ایران در روز شنبه هفتم اسفند ماه نود و پنج ، از سوی گروه ” فرهنگ، تاریخ و پژوهش های میان رشته ای ” – موسسه راویان آینده فرهنگ – با همکاری گروه جامعه شناسی تاریخی انجمن جامعه شناسی ایران در پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات برگزارشد.

سخنرانان نشست عبارت بودند از :

سید هاشم آقاجری، شروین وکیلی، مصطفی عبدی و داریوش رحمانیان.

شما را به شنیدن فایل صوتی این نشست دعوت می کنیم.

دانلود فایل صوتی:   گونه شناسی جامعه شناسیmp3


گزارش سخنرانی داریوش رحمانیان، مدیر مسئول و سردبیر مردم نامه در نشست گروه ” فرهنگ، تاریخ و پژوهش های میان رشته ای ” با عنوان ” تاریخی گرایی نوین (نو تاریخیت گرایی)، ۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۵:

 

رحمانیان که به عنوان آخرین سخنران نشست پس از مصباحیان و پاینده سخن می گفت، در فرصتی محدود و در یک تنگنای زمانی تنها موفق شد اشاره ای کلی به مبحث تاریخ گرایی نوین داشته باشد.

او در ابتدا، پیشینه آشنایی خود با جریان/رویکرد/اصطلاح/ آراء و دیدگاه های پیرامون تاریخی گرایی نوین را به حدود دو دهه پیش مرتبط دانست. زمانی که برای نخستین بار از طریق مقاله های عباس میلانی در مجله ایران نامه با این جریان آشنایی یافت.

او به این موضوع اشاره کرد که پس از خواندن مقدمه میلانی بر مجموعه مقالات اش که در سال ۱۳۷۸ توسط نشر آتیه منتشر شد، به شدت تحت تاثیر قرار گرفته از آن زمان تلاش کرده است در حد توان و امکان – بطور جسته گریخته – نوشته ها و پژوهش های مرتبط با این موضوع را شناسایی و پی گیری و مطالعه کند.

رحمانیان با اشاره به عدم آشنایی ایرانیان با این جریان و پاره ای از دیگر جریان ها و نحله ها و رویکردها و مکتب های مشابه پس از دهه ها که از پیدایش آنها می گذرد، را یکی از دردهای و کاستی های بزرگ اندیشه و فرهنگ ایرانی دانست.

او با طرح برخی نظرات منتقدان تاریخگرایی نوین من جمله این نقد که این جریان اصلا نو و تازه نیست، گفت که اگرچه او هم عقیده با مصباحیان است  که میان نو تاریخ گرایی و تاریخ گرایی سنتی تفاوتی وجود دارد و آن اینکه جریان جدید بالکل ادعای عینیت و حقیقت را رد می کند؛ اما فراتر از آن باید به تاکیدات نمایندگان این جریان در حوزه روش شناسی توجه داشت و از جمله اینکه آنان بر تاریخیت و خاص بودگی چارچوب های نظری و نظریه ای و مفهومی و روشی به شدت تاکید می کنند و پژوهشگران را از اینکه در پژوهش های خود پیرامون جوامع و زمان های و زمینه های گوناگون تاریخی به دام تعمیم ها و کل گرایی های روشی و مفهومی و نظریه ای بیفتند بر حذر می دارند و به شدت نشبت به خطرات آناکرونیسم حساسیت و هشیاری نشان می دهند.

رحمانیان به مخاطبان یادآوری کرد که حتما می بایست به پیشاتاریخ هر جریان و مکتب و رشته ای پیش از تولد آن دقت کنند. پیش از آنکه کسی به نام “وزلی موریس” در اوایل دهه ۷۰م. پیدا شود و از این اصطلاح در مقاله مجله ” ژانر” استفاده کند، زمینه های پیدایش چنین رویکردی وجود داشت و در مواردی کم یا بیش به آن عمل می شد. ۸-۹ سال بعد هم ” مک کانلز” این اصطلاح را از موریس گرفته و به کار برد و بلافاصله پس از او  ” استیون گرین بلت” آن را در حوزه مطالعات ادبی با رویکرد نقد ادبی و عمدتا مرتبط با ادبیات دوره رنسانس رواج داد.

به نظر رحمانیان با وجود آنکه بسامد به کارگیری این اصطلاح در آثار این افراد فراز و فرودهایی دارد ولی آنچه که مهم است این نکته است که این موجی نو بود که حتی اگر تبدیل به یک مکتب واحد هم نشد، ولی موج بسیار نیرومندی وارد کرد و تقریبا تمام حوزه های علوم انسانی را در بر گرفت.

در ادامه رحمانیان به برخی ویژگی های این جریان اشاره کرد:

۱- در گام نخست به نظر او مهم ترین ویژگی موج نوی تاریخ گرایی این است که اینها به شدت مخالف رویکرد کلاسیک رشته ای و تخصص گرایی هستند. به این معنا که به نظر هواداران آنان اینکه ما جهان انسانی را به قلمروها و حوزه های موضوعی جداگانه تقسیم کرده و بعد با تکیه بر تخصص گرایی و روشمندی ادعای عینیت کنیم، خود یک افسانه است. بر این اساس آنها مدعی ضرورت نوعی همگرایی و هم افزایی در میان حوزه های دانش هستند. امری که البته به معنای از بین رفتن رشته ها نیست بلکه به معنای این است که امکان نوعی هم افزایی و همراهی و هم زبانی میان رشته ها پدیدار شود.

 

۲-تاریخ باوران به این نکته توجه می کنند که مکتب ها، ژانرها، سبک ها و رشته ها و چارچوب های روشی و نظریه ای آنها تاریخمند و حادث و عارضی هستند بنابراین ما نمی توانیم ذات و جوهر ثابت و لایتغیر و فراتاریخی برای رشته ها، نظریه ها و روش ها و به طریق اولی برای مفهوم ها قائل شویم.

 

در ادامه رحمانیان تلاش کرد تا بافت و زمینه رواج نو تاریخ گرایی را برای مخاطبان توضیح دهد. به گفته او فلاسفه، متفکران و  نظریه پردازان بسیار پر اهمیتی از جمله میشل فوکو، ژاک دریدا و  پیر بوردیو روی تاریخ باوران تاثیر گذاشتند. همچنین از موثر ترین افراد در پیدایش این نحله/ نگره/ جریان یا دیدگاه، انسان شناس فرهنگی نامدار آمریکایی، کلیفورد گیرتز بود که سخنش در نقد انسان شناسی ” بگذاریم جوامع و فرهنگ انسانی خودشان سخن بگویند” به این معنا که در حالیکه اکنون سوژه مطالعه کننده به جای این جوامع و فرهنگ  ها سخن می گوید، آنها می بایست به زبان و با منطق خودشان آغاز سخن کنند. پیامی که تاریخ گرایان  نوین آن را به خوبی دریافت کرده و رواج دادند. رحمانیان همچنین به شرح کلی نظریه/روش پیر بوردیو ( با تکیه بر مفاهیمی چون ” میدان ” و ” عادتواره ”  و ” سرمایه نمادین “) پرداخت و تاثیرات آن بر پیدایش تاریخگرایی نوین را به بحث گذاشت.

 

در ادامه رحمانیان با ذکر مثال از تاریخ ایران، یادآوری کرد که ما نمی توانیم با مفاهیم و روش های فرانسه قرن ۱۹ م.، ایران قرن ۱۹ م. را بشناسیم. امری که در صورت انجامش به مشکل آناکرونیسم – زمان پریشی- دامن خواهیم زد.

رحمانیان با اشاره به عقب ماندگی ایرانیان در زمینه تاریخ تئوریتیکال و نظریه زدگی و مفهوم زدگی تفکر علمی ایرانیان در حوزه تاریخ و علوم انسانی پیام تاریخ گرایی نوین را بیرون آمدن از انفعال و تقلید کورکورانه دانسته زمینه تاریخی چنین موضوعی را مربوط به گفتمان های هویت یابی و پسا استعماری دانست که در چهل ساله اخیر در برابر موج جهانی سازی – غربی کردن/ آمریکایی سازی- شکل گرفته است.

 

رحمانیان با الهام از جمله معروف دکارت که ” من می اندیشم، پس هستم” جمله خود را طرح کرد که ” من روایت می کنم، پس هستم”، ” روایت کن یا محو شو”، به این معنا که اگر روایت نکنی، تو را روایت خواهند کرد.

 

به نظر او پیام بزرگ تاریخ گرایی نوین و آن چیزی که آن را تا حدی از تاریخ گرایی کلاسیک جدا می کند، این است که حتما باید در ضمن مطالعه جوامع دقت کنیم که آنها تاریخمند و خاص و منحصر به فرد هستند و به همین دلیل آنها را زیر کلان روایت ها نباید ساکت و لال کرد. منطقی دموکراتیک و مبتنی بر چندصدایی که پیام های بسیاری با خود دارد. وی همچنین به شرح کلی تاثیرات آراء و دیدگاه های ژاک دریدا ( نظریه او درباره نوشتارشناسی و متافیزیک حضور و شالوده شکنی و… ) بر نو تاریخگرایان پرداخت.

 

 

 


ابوالحسن فروغی پسر محمد حسین فروغی و برادر محمد علی فروغی در سال ۱۳۰۱ ق. به دنیا آمد. پدرش از سرآمدان فرهنگ زمان خود و موسس روزنامه تربیت بود. او در سال ۱۳۱۲ق. به مدرسه دارالفنون رفت و پس از اتمام دوره تحصیل در آنجا برای تکمیل زبان فرانسه وارد مدرسه آلیانس شد. پس از آن به دلیل تبحر در زبان فرانسه به سمت مترجمی دانتان معلم طبیعی دارالفنون (در شعبه طب) برگزیده شد. پس از آن افتخار تدریس در مدرسه دارالفنون و سپس مدرسه علوم سیاسی در رشته تاریخ و تاریخ طبیعی را به دست آورد.

فروغی در سال ۱۲۹۸ش. دارالمعلمین مرکزی را تاسیس کرد و در فاصله سالهای ۱۲۹۸ تا ۱۳۰۷ ش. خود مدیریت آن را بر عهده داشت.

در این مرکز استادانی چون غلامحسین رهنما، اسماعیل مرآت، عباس اقبال آشتیانی، علی اکبر سیاسی، رضا زاده شفق، بدیع الزمان فرورانفر، عیسی صدیق و … به تربیت معلم برای  مقاطع ابتدایی و عالی اشتغال داشتند.

فروغی به مدت سه سال سمت استادی فلسفه قدیم و جدید در دانشکده معقول و منقول را بر عهده داشت. همچنین به علت علاقه و ارادت بسیار به امام علی بن موسی الرضا علیه السلام و اعتقاد به این انر که شهر مشهد باید یکی از مراکز بزرگ علوم اسلامی باشد، در سال ۱۳۲۴ ش. تلاش وافری برای تاسیس مدرسه عالی روحانی در مشهد انجام داد اما به نتیجه نرسید.

فروغی علاقه ای وافر به تفسیر علمی و تجربی قرآن داشت و گفته شده که محفل درس او در دارالمعلمین همواره مملو از شاگردان مشتاق بود.

انتشار مجله های فروغ تربیت و اصول تربیت و آثار درخشان و ارزشمندی از جمله تحقیق در حقیقت تجدد و ملیت و تناسب این دو معنی با یکدیگر، اوراق مشوش یا مقالات مختلفه، سرمایه سعادت یا علم و آزادی، دیوان اشعار، رساله در تاریخ معاصر، تئاتر منظوم داستان خسرو و برجیس یا جوانی و جانفشانی و مقاله های مطالعه فلسفی قرآن، مردم شناسی چیست، مال و جلال در نظر حکمت و علم ثروت ملل، علوم قدیمه و جدیده، هم تعلیم ابتدایی هم معارف عالیه و …. از جمله آثار درخشان او هستند.

در ادامه بخشی از کتاب سرمایه سعادت یا علم و آزادی به قلم او را که پیشتر نوشته شده اما در سال ۱۳۲۷ق. به چاپ رسیده است، با هم می خوانیم:

👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇

” اغلب برادران ما از گرفتاری در صدمات این جهان و بیچارگی در چنگ ظلم ظالم مجال آن را ندارند که بفهمند روز است یا شب، آفتاب است یا مهتاب بلکه جز درد و رنج خود چیزی درک نمی کنند و از تشویش و اضطراب جز روی مشقت و عذاب نمی بینند….

عمده این درد و رنجها نتیجه ظلم و بیداد است و ظلم اختراعی است انسانی و در صورتی که می دانیم اغلب درد و رنج های طبیعی چاره و علاج دارد، چگونه جور و تعدی، بی علاج خواهد بود و چاره نخواهد داشت؟

علت واقعی آنکه کسی به علاج ظلم و ستم نمی پردازد آنست که مظلومین بیچاره از گرفتاری، فرصت فکر و خیال ندارند و معدودی که بالنسبه آسوده اند، یا خود ظالم اند یا به قدر کفایت دارای تذکر و تاثر نباشند، درست تصور حال مظلوم را ننمایند یا اگر بنمایند آن حس رقیق نیست که ترحم کنند و خود را مکلف به استخلاص بیچاره دانند….

مسلم است که هنوز عمده ظلمی که در عالم می شود از استبداد است که به هزار صورت در می آید. .. و بزرگترین ظلم استبداد همین که آزادی را که برای انسان اول نعمت الهی است، سلب می کند و انسان را به بندگی غیر خداوند حقیقی مجبور می نماید…..

 

 

📚  مقاله دیدارها و یادگارها: میرزا ابوالحسن فروغی، به قلم محمود نجم آبادی، مجله آینده، سال ۱۹، فروردین تا خرداد ۱۳۷۲، شماره ۱ تا ۳     و نسخه خطی سرمایه سعادت یا علم و آزادی، کتابخانه مجلس شورای ملی.

 

 

 

 

 

 

 


 

شب ابن بطوطه : ایران وجهان
به مناسبت انتشار چاپ ویرایش جدید “سفرنامه ابن بطوطه” ترجمه استاد دکتر محمد علی موحد از سوی نشرر کارنامه عصر پنجشنبه (ساعت پنج) سی ام دی ماه در کانون زبان فارسی مراسمی برگزار می شود. دراین شب دکتر محمد علی موحد درباره جهان در استانه دوران ابن بطوطه . دکتر داریوش رحمانیان درباره : نقش مردم در سفرنامه ابن بطوطه و دکتر میلاد عظیمی : ایران و ایرانیان در سفرنامه ابن بطوطه سخنرانی خواهند داشت. و در پایان مراسم رونمایی و امضا کتاب برای دوستداران با حضور دکتر موحد برگذار خواهد شد.
شب ابن بطوطه : ایران و جهان در ساعت پنج بعد ازظهر پنجشنبه سی ام دی ماه در کانون زبان فارسی (بنیادد موقوفات افشار) باهمکاری نشر کارنامه و مجله بخارا برگذار می شود . خیابان ولی عصر . سه راه زعفرانیه . خیابان عارف نسب . پلاک۱۲٫